7 Verwachting

Er is een nauw verband tussen iets verwachten en frustratie.

Als we iets doen bijv. een reis , dan maken we op voorhand een idee, een scenario van hoe dit er zou moeten uitzien wil het voor ons goed aanvoelen. We hebben dus een bepaalde verwachting. Slaat het tegen, dan zijn wij gefrustreerd en zullen de volgende keer onze verwachting bijstellen.
Bij goed functioneren zijn verwachtingen enerzijds realistisch en kan de frustratie dus nooit groot zijn, we zijn sneller tevreden.  Anderzijds worden onze emoties op een juiste manier aangewend en hebben we goed functionerende coping geïnstalleerd zodat we tegenslagen beter kunnen verwerken.
Functioneren we minder goed dan is de kans op frustratie groot en zal in dat geval eveneens de verwachting bij een volgende keer groter zijn , omdat het frustratiegevoel moet ongedaan gemaakt worden.

Het is duidelijk dat hierdoor een zichzelf in stand houdend systeem van ontgoochelingen kan ontstaan.
We zouden kunnen veronderstellen dat bij perfect functioneren zelfs alle verwachtingen wegvallen. Er zijn dan zijn dan enkel ”gebeurtenissen” en hoe wij daarmee omgaan om het te verwerken.

In relaties zijn bij werkelijk genitaal functioneren wellicht frustraties en verwachtingen onbestaande, alle behoeften zijn immers voldaan.

Meestal is dit niet het geval en zijn we nog ver verwijderd van dit optimaal functioneren. We zullen nog de behoefte tot waardering hebben en deze waardering zoeken in relaties met anderen rondom ons. Wij zullen dus verwachtingen hebben van al deze mensen.
En zeker in liefdesrelaties zullen wij vaak bepaalde frustraties via het revanche -mechanisme willen ongedaan maken door tussenkomst van die andere persoon. Bij grote frustratie uit zich dat in het hebben van bepaalde onrealistische verwachtingen naar de partner toe. Een patroon van blijven proberen wordt gevormd met steeds maar meer opgestapelde frustratie. Men kan immers niemand veranderen in een persoon die reageert zoals men zou willen.
De ontgoocheling treft meestal beide partners omdat zij elk hun eigen specifieke verwachtingen hebben maar zij reageren elk op hun eigen manier op de opgelopen frustraties met eigen afweersystemen, manieren van functioneren of psychische stoornissen.
In sommige gevallen leidt het tot zichzelf wegcijferen voor de andere of soms komt het tot agressief gedrag.
In onze maatschappij zijn het vooral vrouwen die “te veel houden van” hoewel er zeker ook mannen zijn die té veel investeren in een relatie. Er is een verband met de fixatie in de orale fase : het gevoel van niet aanvaard zijn en machteloos staan daartegenover zodat men zijn eigen behoeften wegcijfert om toch maar goed gevonden te worden. Wellicht blijven meer vrouwen steken in de orale fase dan mannen door tekort aan aandacht voor meisjes .
Het agressief gedrag zou eerder bij mannen voorkomen.

Er rust echter een maatschappelijk taboe op mishandeling van mannen door vrouwen. “Watjes” worden minachtend bekeken in onze “mannenwereld” van de patriarchale maatschappij. Onderzoekingen brachten aan het licht dat bij mishandeling in een relatie evenveel keer mannen het slachtoffer zijn als vrouwen. Gaat de agressieve man eerder zijn vrouw slaan en schoppen, dan gaan vrouwen eerder gebruik maken van pijn veroorzaken, door bijv. kokend water te gebruiken. Bovendien is er bij mishandeling ook altijd sprake van een psychische component, namelijk vernedering, en dit wordt zowel door mannen als vrouwen evenveel gebruikt . Gelijkheid tussen mannen en vrouwen krijgt hier wel een bittere bijsmaak.
E en groot deel van relatie-ellende blijft echter verborgen in zogenaamde “normale” relaties die weliswaar bijeenblijven maar waar de partners zich niet gelukkig voelen of depressief worden. Zelfs een uiteindelijke breuk is nog geen garantie tot geluk.

Verwachtingen hebben een link met voorwaardelijke liefde : “ik zal van je houden als je zus of zo bent, of als je dit of dat doet”. Het zou kunnen dat men hier via het “slachtoffer wordt dader”-principe een tekort aan onvoorwaardelijke liefde met een hechtingsfiguur probeert te verhalen op de partner.
Verwachtingen hebben ook een link met “niet kunnen genieten in het hier en nu”. Immers , hetgeen men verwacht, moet zich altijd realiseren in de toekomst. Men creëert dus een verlangen, een hunkering waarvan de bevrediging in de toekomst moet gebeuren. Zo loopt men eigenlijk constant gefocust op de toekomst en kan men niet tot rust komen in het nu.
Verwachtingen zijn onlosmakelijk verbonden met voorwaarden : “als dit of dat gebeurt, zal ik gelukkig zijn”. Meestal komt men dan echter tot de vaststelling dat het eigenlijk nog niet zo is, zonder te begrijpen waarom, en stelt men zijn verwachtingen bij : men zoekt een ander “doel” om na te jagen. Uiteindelijk kan men uitgeblust geraken of de moed verliezen dat men ooit gelukkig kan zijn.
Men maakt zich in het “nu” ook constant zorgen : “wat als het nu eens niet zo uitkomt, wat als het nu eens niet lukt, wat als….” . Dergelijke piekerende overwegingen dragen uiteraard niet bij tot een geluksgevoel.
Dr. Gerald Jampolsky schrijft in zijn boek : “Teach only love” hoe wij ons moeten ontdoen van verwachtingen :
Hij ondervond als dokter dat een mens geen angst voelt op het moment dat hij anderen helpt. Ook als therapeut voelen wij dat wij onze eigen zorgen vergeten wanneer wij ons empatisch naar de cliënt gaan opstellen en dat wij rustiger worden.
Jampolsky concludeerde dat zich opstellen met onvoorwaardelijk liefde naar een ander de manier is om jezelf te genezen van je eigen angst. Ga naar een ander toe met welwillende liefde zonder te oordelen, kijk wat deze persoon voor jou zal kunnen doen zonder op voorhand iets te verwachten. Neem daarvoor een houding aan van te kijken wat deze persoon jou zal kunnen leren i.p.v. omgekeerd, want anders verwacht je iets terug of wil je met je raad die persoon veranderen, vindt hij.
“Iets willen veranderen is een vorm van strijd, iets willen wat alleen in de toekomst mogelijk is, belet ons om nu gelukkig te zijn. Kies voor jezelf een doel dat nu kan worden bereikt”, d.w.z. leer minder te verwachten.
Ook ongevraagd raad geven blijkt dus een vorm van verwachting creëren, van voorwaardelijk omgaan.

Advertenties

opmerkingen

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s