12 Soulmates

Ik wil hier ook even stilstaan bij een fenomeen dat zich bij sommige mensen voordoet, namelijk de ontmoeting met wat men noemt een” tweelingziel”.
We kennen allemaal het begrip zielsverwant als zijnde een persoon die je heel goed ligt, waar je je heel goed bij op je gemak voelt. Sommigen gebruiken dan ook deze term om een grote geliefde te omschrijven.
De tweelingziel is een minder gekend begrip omdat het nogal omweven is met een waas van geheimzinnigheid of zweverigheid waar sommige mensen niet goed mee over weg kunnen. Bovendien is het zeer moeilijk uit te leggen als het je overkomt, zodat men nogal eens de neiging heeft er dan maar wijselijk over te zwijgen. Nochtans is het een vrij vaak voorkomend gebeuren.
Het etiket dat men erop plakt indien je zo’n “helper”ontmoet is niet zo belangrijk. Het gaat hem in feite over de ontmoeting van twee personen met een beschadigd ego, die op een zodanige manier met elkaar klikken dat het mogelijk is het hele hechtingsproces en het opbouwen van een gezond ego opnieuw te doen op een betere manier.
Ik gebruik hier een beschrijving vanwege Steven Hulst uit Nederland :tweelingzielen

Op diverse websites wordt de tweelingziel als iets heel moois beschreven en streven veel mensen naar het vinden van hun tweelingziel. De moeilijke kanten van het tweelingzielschap worden vaak onderbelicht en men kijkt enkel naar de pracht van een verwantschap waarbij je onlosmakelijke met elkaar verbonden bent. Via prachtige beschrijvingen over het delen van zielen e.d. wordt uitleg gegeven aan het ontstaan van tweelingzielen.

Omdat ik zelf gemerkt heb dat je veel hulp nodig kan hebben bij het omgaan met een tweelingziel verwantschap heb ik deze pagina gemaakt. Het is een moeizaam proces van onafhankelijk leren zijn van elkaar en je eigen kracht vinden. Ik hoop met deze tekst anderen een beetje te kunnen helpen in het onderhouden van een tweelingzielrelatie.

Eerst moet je jezelf kwijt raken, wil je je Zelf kunnen vinden.

Ik heb diverse internet fora en websites bekeken waarbij ik veel beschrijvingen zag van mensen die gewoon een mooie liefdesrelatie hadden gevonden, maar waarbij het mijn inziens niet om tweelingzielen ging. Voor mijn gevoel gaat het niet om een liefdesrelatie, maar draait het allemaal om je eigen ontwikkelingsproces dat in een versnelling wordt gebracht door een zeer bijzondere ontmoeting met iemand die je zeer sterk spiegelt en waarmee je een sterke verwantschap en vertrouwdheid voelt.

Om dit te begrijpen is het van belang eerst te kijken naar de ontmoeting van tweelingzielen. Door gesprekken met anderen heb ik leren zien dat hun tweelingziel ontmoeting volgde in een bijzondere fase van hun leven. Een fase van veranderingen, onzekerheden en intense confrontaties met het eigen Zijn. Je zou kunnen zeggen dat het vaak voorkomt in een periode waarin je jezelf een beetje kwijt bent geraakt. Dan ontmoet je die man of vrouw die je bijna direct herkent als een deel van jezelf en waarvan je heel veel wil leren en waarmee je veel wil delen. Nu begrijp ik dat dit eigenlijk heel logisch is, je bent namelijk je zelf kwijt en je onderbewustzijn herkent in een fractie van een seconde een persoon die sterk datgene invult wat je kwijt bent. Je ontmoet dus daadwerkelijk de spiegel van je zelf/ziel. Of dit nu ingegeven is door de kosmos, een samenbrengen door god, of gewoon een prachtig voorbeeld van kansberekening, maakt eigenlijk niet uit. Het belangrijkste is dat je jezelf weer hebt gevonden, alleen dan in de persoon van een ander.

Hieruit volgt direct ook de moeilijkheid van een dergelijke ontmoeting, je hebt namelijk die ander nodig om jezelf te blijven zien. Wanneer je niet leert terugkeren tot je echte zelf zal je altijd die ander nodig hebben en word je daarmee afhankelijk. Dit is dus geen fijn gevoel voor beide tweelingzielen, je voelt je onvrij, afhankelijk en wil daar het liefste van loskomen. Op dat moment begint een proces van leren loslaten, leren dat je het zelf moet doen en niet moet leunen op die ander, ook al vind je die persoon nog zo aardig. Niet zo gek ook dat je die ander zoveel lief hebt, omdat het degene is die het dichtst bij jezelf zit en het doel is toch dat je in eerste instantie van jezelf houdt. Een tweelingziel vriendschap biedt dan ook enorm veel mogelijkheden om jezelf te leren kennen en lief te hebben, zowel de positieve als negatieve karaktertrekken.

Nog zo’n confrontatie punt dus, je moet leren de ander volledig te aanvaarden zoals die is, hierdoor leer je te kijken naar je eigen negatieve kanten, en leer je eigen positieve kanten hervinden. Alles zit in jezelf, maar in het begin is dat nog onduidelijk, zodat je dat in die ander blijft zoeken. Doordat je niet meer weet wat bij jou hoort en wat bij die ander, gaan zaken met elkaar vermengen en wordt het een grote warboel, grenzen verdwijnen, en het is absoluut niet meer duidelijk wat nu echt bij jou hoort.

Langzaam aan zullen de spanningen binnen een dergelijke vriendschap ontstaan, wanneer je niet aan jezelf gaat werken en afhankelijk blijft opstellen van die ander. Er ontstaat een worsteling van waaruit je probeert los te komen van die ander om weer onafhankelijk te zijn. Het kan ervaren worden alsof je jezelf verloren hebt in die ander, maar eigenlijk had je jezelf al verloren in de voorafgaande periode. Tijd dus om jezelf te gaan hervinden.

Dat is nu precies het mooie van een tweelingziel vriendschap, je krijgt alles aangereikt om jezelf te hervinden. Een prachtige spiegel wordt je voor gehouden, iemand die heel veel om je geeft en iemand waarmee je vele dingen kan delen. Maar je moet wel gaan werken, en dan bedoel ik ook echt heel hard werken. Zien wie je werkelijk bent, waar je staat in het leven, wat je doelen zijn voor de toekomst, wat je wil zijn voor anderen, je grenzen aangeven, etc. Elke botsing met de tweelingziel zal extra zwaar zijn door de sterke band die je met elkaar deelt, maar is ook een extra stimulans om aan jezelf te blijven werken. In het begin denk je die ander nodig te hebben om te kunnen groeien, maar langzamerhand wordt je er bewust van dat jij het bent die alles doet, die ander is slechts een spiegel van wie jij bent. Dus in deze vriendschap draait het niet om die ander, maar het draait om JOU!!!!.

Duwen en trekken schept afstand, enkel loslaten brengt tot elkaar

Het proces van die ander loslaten is niet makkelijk, maar blijven duwen en trekken zal alleen maar meer afstand scheppen. Pas wanneer je jezelf weer gevonden hebt en weet wat van jou is en wat van die ander zal het gemakkelijker worden. Maar pas op!!, als je verdrietig bent of depressief raak je heel gauw jezelf kwijt en zal je dus snel weer afhankelijk worden van die ander, maar die ander kan daarin niks voor jou veranderen, je moet het zelf doen, dus blijf bij jezelf en maak die ander niet verantwoordelijk voor je geluk.

Nu komt het moment dat je werkelijk plezier kan beleven van die prachtige vriendschap, je kan die vriend waarderen voor wie hij/zij is en respecteert zijn/haar grenzen, omdat je eigen grenzen ook bekend zijn. Of je het een tweelingzielband noemt, of gewoon een dierbare vriendschap, het maakt niks uit, je hebt een hoop geleerd door deze ontmoeting en deelt een prachtige band met een persoon die net zo leuk (en gemeen) is als jijzelf.

Een tweelingziel deelt iets prachtigs… met zichzelf”
Het gaat hem dus allemaal omtrent het waarderen van jezelf, met je goede kanten, die door een verkeerd gelopen hechtingsproces onderbelicht waren en onderdrukt waren door de interne criticus .
Het gaat hem eveneens over het accepteren van jezelf, je mindere kantjes die we als onvolmaakte mensen allemaal hebben, maar waarvoor we ons onterecht immens schuldig voelen.
De mogelijkheid dat men via zo’n tweelingziel een nieuwe kans krijgt om het ego te verbeteren, is nog maar eens het bewijs dat een verkeerd gelopen hechting kan hersteld worden.

 

 

Opmerking :

Reacties staan onderaan (je kan ook zelf reageren via het vak helemaal onderaan, het wordt niet gepubliceerd als je dat vraagt)

Voor nog meer uitleg over mijn visie klik op deze link : “tweelingzielen en zielsverwanten”  Er zijn verschillende hoofdstukken, waaronder ook voor de partner van iemand die  zijn twin ontmoet.

Advertenties

7 gedachtes over “12 Soulmates

  1. 5 jaar geleden mijn tweelingziel ( jeugdliefde)ontmoet. Alle stadia doorgelopen.. zoals velen vond ik het aantrekken/afstoten tijdperk t allermoeilijkst. Dit heeft zo,n 3 jaar geduurd en na nn akkefietje besloten dat ik niet anders kon dan loslaten, maar dan ook echt loslaten. In de 3 1/2 maand dat dit duurde mm pijn echt doorleefd, veel gelezen, gemediteerd en n regressiesesdie gedaan. Toen kon ik loslaten en durfde alles over te geven aan God. Leerde herkennen wat van mij was en wat van hem. Leerde de energie en gevoelens terug te sturen die hij zond. Op 1 van de dagen dat t me zwaar viel ,god gesmeekt me de kracht te geven om vol te houden en me de weg te wijzen aangezien ik t gevoel had op n tweesprong te staan…
    Enige tijd later, zal weken zijn, kijk ik naar 1 van mn favoriete films, wasrbij de volledige naam van mn tz in voorkwam!!! Ik stond perplex! Na een aantal weken contact gezocht met mn tz en sinsdien samen met hem. Hij heeft zich volledig overgegeven en ik aan hem. We zijn nu 1 1/2 jaar samen en t word steeds mooirr en intenser. Er is niets anders dan liefde, verder niets.
    Nog steeds ben ik zo bloj en dankbasr dst ik t aangedurfd heb om allesvte doorleven om los te laten. Het heeft me heel wat tranen en intense pijn gekost, maar wat ik ervoor terug gekregen heb is zoveel mooier!!

  2. Hey Sanne, heel herkenbaar wat je hier schrijft…vooral dit stukje: “….Dat verdriet is oude pijn en zijn oude kwetsures, van ofwel je jeugd en/of vorige levens. Verlatingsangst etc. En ik geloof ook zeker dat hierbij een heling wordt gevraagd in jezelf voordat je überhaupt samen verder kunt. Maar het is een hele zware, bijna niet te behappen weg! Als je dat enorme diepe gevoel van thuis komen hebt ervaren bij diegene en dan weer los moet laten….is bijna niet te doen! We zijn namelijk ook mens! En niet verlicht oid…gewoon mens! En we hebben wel degelijk fysiek contact nodig van diegene die ons zo dierbaar is als in dit geval je tweelingziel. Het vergt enorm veel van al wat je bent”……dank je wel.
    Haha misschien waren we dronken bij die afspraak…maar dan van geluk…want als ziel weet je dat je het aan kan….het is maar vanuit welk perspectief je het bekijkt…vanuit liefde kan je het.
    Veel geluk!

  3. Eens! Daarnaast lopen tweelingzielrelaties lang niet altijd op dezelfde manier. Overigens denk ik dat het verdriet wat je ervaart op het moment dat je mekaar los moet laten juist helend werkt. Dwz wanneer je het volledig toe laat. Dat verdriet is oude pijn en zijn oude kwetsures, van ofwel je jeugd en/of vorige levens. Verlatingsangst etc. En ik geloof ook zeker dat hierbij een heling wordt gevraagd in jezelf voordat je überhaupt samen verder kunt. Maar het is een hele zware, bijna niet te behappen weg! Als je dat enorme diepe gevoel van thuis komen hebt ervaren bij diegene en dan weer los moet laten….is bijna niet te doen! We zijn namelijk ook mens! En niet verlicht oid…gewoon mens! En we hebben wel degelijk fysiek contact nodig van diegene die ons zo dierbaar is als in dit geval je tweelingziel. Het vergt enorm veel van al wat je bent. Mijn TZ zit in een relatie. Zonder kinderen en niet getrouwd. Houdt niet van haar….maar hij is een masochist en wil haar geen pijn doen. Hij lijdt liever zelf zei hij. En als je mekaar dan heel vaak hebt gezien, gesproken, gevoeld en ervaren….man alive! Wat een opdracht! En ik zeg je eerlijk! Ik vind het bijna niet te doen. Woont hier 500 meter vandaan en ik moet mn eigen vrije gang gaan, zonder te oordelen en hem zijn processen laten doen en ik de mijne…Ik ben onderhand geneigd hier weg te gaan. Los laten is verdomde moeilijk wanneer je zo dicht bij elkaar woont. Ik mis hem! En misschien wel mezelf! Maar ik zag mezelf juist helemaal bij hem! Ik vind het dubbel. Weet ook niet of ik die taak aan kan! Het schijnt dat we het zo hebben afgesproken in de Hemel voordat we hier kwamen! Nou, ik denk dat ik behoorlijk dronken ben geweest bij die afspraak.

  4. Katrien, heel erg bedankt voor je duidelijke omschrijving mbt hechten en onthechten en wat een tweelingziel daarin betekent.
    Grtz,

  5. Een tweelingziel is degene die je confronteert met jezelf en die er voor zorgt dat je uiteindelijk evolueert naar een betere zelf.
    Niet elke tweelingziel-runner is een narcistische persoonlijkheid. Je “krijgt” degene die je nodig hebt om jouw pad te gaan.
    Maar het is ook zéker : het is altijd actie en reactie. Iemand loopt niet weg als jij in jouw persoonlijkheid geen triggers hebt die het veroorzaken. Wie wil wie naar zijn hand zetten ?
    Het is dus ook een beetje jezelf leren kennen en je eigen persoonlijkheid aanvaarden.
    Misschien jezelf helen niet door de pijn die de andere veroorzaakt maar door de pijn die je jezelf aandoet door op dergelijke partners te vallen en ze dan toch ànders te willen…
    En te aanvaarden dat ook jij ambetante kantjes hebt…meestal zijn de tweelingzielen onze spiegel….

  6. Ik vind het een mooi stuk al is het meer toegespitst op een vriendschap? Mijn ervaring is dat een tweelingziel ontmoeting veelal eindigd in een (kortstondige) relatie. Het proces verder is inderdaad wel accuraat. Al mis ik een stukje beschrijving over het loslaat proces inhoudelijk en met name hoe zwaar dit is voor de persoon die “opnieuw” dient te beginnen. Hier wordt vrij snel overheen gesprongen door steven hulst en de essentie gelegd bij het globale proces. Als je net in de loslaat fase zit dan wil je steun en informatie over wat er met je aan de hand is omdat juist deze fase het zwaarst is vergeleken met jezelf hervinden en herontdekken 🙂

  7. Een goede technische omschrijving van wat er met je gebeurd wanneer je je tweelingziel ontmoet. Ik mis hierin het spirituele, wat er met je gebeurd op het moment dat je deze persoon tegen komt. Het helder weten, voelen, horen, telepathisch contact en zo kan ik nog wel even door gaan. Het hoort er allemaal bij. Wat ik ook mis is dat er 1 van de twee weg loopt van de verbinding, juist om met jezelf aan de slag te gaan. Telkens weer een diepere laag in jezelf raken totdat het perfect is. Om uiteindelijk weer samen te komen. Het is geen vriendschap, het is de meest intense vorm van liefde. Een vorm van liefde die in woorden niet is uit te leggen, die zijn er niet. Ik waardeer het zeer dat mensen die het zelf nog niet hebben ondervonden het proberen uit te leggen, echter het helemaal raken zonder het te doorleven, onmogelijk.

opmerkingen

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s