Hoe anderen angst kunnen triggeren

V

Iedereen loopt frustraties op in het leven, dingen die niet lopen zoals gehoopt of mensen die niet reageren zoals gehoopt.

Wanneer iemand regelmatig anderen als kwetsend ervaart is het vaak alsof steeds weer dezelfde littekens opengehaald worden .
Het zijn kleine opmerkingen of manieren van doen die bij ons binnenkomen als ware het dezelfde signalen die we van onze ouders meekregen. De opmerkingen van de anderen herinneren ons aan vroeger opgelopen verdriet of angst.
zeezicht R tekst
Deze signalen uit onze omgeving, die op ons overkomen als bevestiging van negatieve eigenschappen of van niet waardevol te zijn, noemen we triggers. Ze prikkelen weer dat onbehaaglijke gevoel dat we diep in ons onbewuste hebben weggestopt.
Al is het soms helemaal niet zo bedoeld, bij ons zal het aangenomen worden als de zoveelste bevestiging van een pijnlijk ‘feit’ : zie je wel , ik ben niet waardevol….Soms neemt dit zelfs in ons hoofd de vorm aan van een kritische stem : “jij bent een nietsnut, jij kunt nooit iets goed doen, ..”

Soms raken deze triggers rechtstreeks aan onze angst ongewenst te zijn en soms worden die gebeurtenissen als het ware telkens op eenzelfde grote hoop gegooid waardoor ze buiten proportie geraken.

Een veilig gehechte persoon heeft zijn persoonlijkheid evenwichtig opgebouwd en zal reageren op een reëel gevaar, een reële frustratie met een aangepaste hoeveelheid van de emoties en een aangepast afweersysteem, zodat hij vrij snel weer controle heeft over zichzelf en de gebeurtenis verwerkt heeft.
Onveilig gehechte mensen voelen zich door sommige gebeurtenissen of woorden van iemand getriggerd. Ze voelen zich buiten proportie aangevallen of buiten proportie angstig, geraken ahw in paniek en reageren op een voor anderen soms onbegrijpelijke wijze.

Onbegrip vanwege de omgeving werkt dan weerom een negatief gevoel over zichzelf in de hand en kan bijkomende angsten veroorzaken.

In enkele extreme gevallen wordt sommige afweer zelfs als heel onaangenaam ervaren door de omgeving waardoor de persoon in kwestie eerder zal gemeden worden. Dit zal deze echter weerom als een bevestiging van zijn “ongewenst zijn” ervaren…een cirkel zonder einde.

Ook emoties kunnen buiten proportie geraken : oeverloos verdriet of blijvend treuren, overdreven kwaadheid die leidt tot agressief gedrag, angst die paranoia of fobieën veroorzaakt,…

Door de band proberen we gewoon op een bepaalde manier met de triggers om te gaan, proberen we hun effect te verminderen. Dit is weerom ons systeem van zelfbehoud dat in werking treedt en tot verwerking probeert te komen. Aangezien er vele gradaties zijn, is de enige indicatie of men voldoende frustraties kan verwerken het feit dat men kan blijven functioneren in de maatschappij en zich gelukkig voelen.

Aangezien triggers ons een heel onaangenaam gevoel geven , zullen sommigen kiezen om weg te vluchten van de persoon die dit veroorzaakt, ze zullen die andere persoon mijden. Zijn er véél triggers , dan kunnen we zelfs anderen mijden in het algemeen (sociale fobie).

Soms hechten we ons net aan de verkeerde mensen, namelijk degenen die ons net véél triggeren, om ahw het tegendeel , zijn ongelijk , te bewijzen ofwel in de hoop dat die andere zal veranderen, en ons op die manier zal verlossen van het negatieve gevoel over onszelf (zie hoofdstuk 3 “het revancheprincipe”). Dit kan aanleiding geven tot burn-out. Je kunt immers de anderen niet veranderen.

Voor sommigen wordt een blijvende hechte relatie als veel te bedreigend ervaren, alsof er een zwaard van Damocles boven hun hoofd hangt. Zij ontwikkelen bindingsangst uit schrik voor de pijn die volgens het onbewuste onafwendbaar er aan komt. Ze zijn er van overtuigd dat uiteindelijk iedereen hen zal in de steek laten, waardoor ze liever zelf wegvluchten, vooraleer de partner die bewuste signalen geeft.
Verlatingsangst wordt dan net weer opgewekt bij degenen die zich vastklampen om het tegendeel te bewijzen.
Soms lijkt het dat beide voorkomen bij één persoon, of dat ogenschijnlijk tegengestelde mechanismen werken in één en dezelfde persoon. Dit kan verklaard worden door het feit dat men twee ouders heeft, en dus geleerd heeft van twee verschillende personen.

Mijns inziens focust men zich al te vaak enkel op de moederfiguur en wordt het effect van de vader vaak onderschat . Ook een vaderfiguur waar men zich niet door aanvaard voelt, of die verkeerde signalen geeft, laat zijn sporen na.
En omdat de voorbereiding tot het aangaan van een partnerrelatie in het volwassen leven, reeds gelegd wordt in de omgang met de ouder van het andere geslacht, heeft de vaderfiguur op dat vlak een groot impact op meisjes, net zoals de moeder op jongens.
vervolg : VI Hoe komt het dat we sommigen ervaren als zielsverwanten.

Advertenties

2 gedachtes over “Hoe anderen angst kunnen triggeren

  1. Neen, je verleden kun je niet achter je laten. De kunst is te kunnen zijn wie je bent, wie je geworden bent, dus. Wanneer jullie elk zullen begrijpen hoe je individueel in elkaar zit , dan kun je ook zien dat de triggers gewoon werken door oude “wonden” en niet door jezelf bij je partner, en vice versa. Dan zullen jullie elkaar dus begrijpen en enkel dat kan het verdere verloop van een discussie beïnvloeden. Wat er tussen jullie gebeurt is immers altijd een verdere opeenstapeling van “actie en reactie” . Eens jullie jezelf kunt begrijpen en tezelfdertijd elkaar, dan kunnen jullie gewoon dat mechanisme stopzetten, er even ahw om lachen : “ziet ons hier nu weer bezig”. Het is wel belangrijk dat deze “botsingen” gebeuren, maw dat ze toegestaan zijn. Alleen moet daarna weer verzoening komen. En dat kan enkel wanneer jullie de dynamiek bij jezelf kunt inzien en dus het aandeel van de ander kunt minimaliseren…

  2. De tekst is heel herkenbaar. Mijn vriend en ik zijn zielsverwanten die elkaar heel mooi aanvullen maar ook elkaar enorm triggeren. Zodanig dat ik wel eens bang ben voor de heftige confrontaties die we hebben.
    We zijn in relatietherapie. We zijn nu op het punt aangekomen dat we elk ons eigen stukje moeten gaan uitwerken wil de relatie slagen. Ik heb mijn verleden al eerder uitgebreid uitgeplozen en weet hoe het werkt dat mijn vriend mij zo triggert. Mijn vriend weet dat van zichzelf nog niet. Het resulteert in veel geschreeuw van zijn kant in ruzies en dat hij zichzelf heel veel verdedigt. En dat terwijl ik het nooit slecht bedoel.
    Ik vraag me wel af of het echt nog goed komt. Kan het überhaupt wel goed komen? Mijn ervaring is dat je je verleden nooit helemaal achter je laat.
    Ik wil zo graag dat het werkt maar mijn burnout ligt op de loer zoals hierboven mooi beschreven is. Heel herkenbaar.

opmerkingen

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s