Hoe zit het dan met een tweelingziel?

VII

Gebaseerd op de hechtingstheorie van John Bowlby, heb je in de vorige hoofdstukjes kunnen lezen hoe wij mensen ervaren, hoe een verkeerde hechting zich kan uiten, hoe onze persoonlijkheid evolueert en hoe anderen angst kunnen triggeren. Het leert ons hoe wij, emotionele wezens zijnde, en dan nog hoofdzakelijk angstige wezens, onze persoonlijkheid ontwikkelen en nood hebben aan zogenaamde zielsverwanten.
Zielsverwanten kunnen een absolute verbetering meebrengen in je leven en een verrijking zijn voor jou op diverse vlakken. Ze kunnen jouw leven veel gelukkiger maken en jouw zelfvertrouwen een boost geven, waardoor het heel nuttig is dergelijke mensen te zoeken en je er mee te omringen.

Maar soms doet er zich nog een heel ander fenomeen voor.
Sommigen ontmoeten een hele speciale persoon. Het is een bijzondere ontmoeting die hen overkomt op een speciaal moment in hun leven.212-2646%20tweelingzielen
Er zijn dingen gebeurd die hen erg doen twijfelen aan henzelf, ze zitten op een dieptepunt, ze voelen zich voor de zoveelste keer afgewezen, ze hebben te veel mislukkingen meegemaakt, enz. …en hun afweersystemen en methoden om frustraties te verwerken, wat men ook copingsystemen noemt, lijken in duigen te vallen.
Hun ego is niet meer afgeschermd en is als het ware aangetast. Ze hebben zich al vaak proberen aanpassen, hebben zichzelf al helemaal in bochten gewrongen zodat ze als het ware niet meer weten wie ze zijn, hoe ze zijn. Ze lijken zichzelf kwijt.
Op dat moment is hun persoonlijkheid heel erg kwetsbaar. Ze komt als het ware bloot te liggen, zonder coping-mogelijkheden. Hun manier van “zijn” wankelt…
en dan ontmoeten zij die bijzondere persoon waarin zij zodanig veel stukken van zichzelf herkennen, dat het bijna overkomt alsof zij bijeen horen, alsof zij twee delen van één geheel zijn.
Dit noemt men een “tweelingziel“.

Soms lijkt het alsof zij in een spiegel kijken…

soms is het alsof zij elkaar woordeloos aanvoelen…

soms lijkt het alsof zij door een onzichtbare band verbonden zijn…

soms lijkt het alsof zij door eenzelfde energiebron gevoed worden…

soms voelt het aan alsof zij één zijn…

soms lijken ze te passen als een hand en een handschoen….

soms is het alsof zij net met dezelfde dingen bezig zijn of dezelfde interesses hebben op het zelfde moment.

Tezelfdertijd lijkt het alsof het de meest confronterende ontmoeting ooit in hun leven is.

De ontmoeting zélf kan héél heftig aanvoelen, alsof de ene tegen de andere aansmakt, of ze kan net eerder groeien naar eenheid.
Het kan aanvoelen alsof de ene hoog zit en de andere laag, en zij naar elkaar, naar een middelpunt toe, gezogen worden.
Sommigen spreken van “een blikseminslag”, “een meteorietinslag”, “een elektrische stroomstoot”…
anderen hebben het gevoel “thuis te komen”…
Soms is het als grote onrust…
Soms is de ene gewoon stomverbaasd dat er iemand blij is met hem of haar…
In elk geval is het een zodanige herkenning dat het lichamelijk aangevoeld wordt.
Hun leven kan eveneens totaal overhoop gegooid worden.

Essentieel hierbij is dat men verrast wordt door de herkenning van zichzelf in die andere, dat betekent dat deze soulmate dus de ultieme spiegel van een groot gedeelte van jezelf is.

Tussen de twins onderling is het aanvoelen dus niet persé gelijk. De ene kan het gevoel krijgen dat zijn wereld op zijn kop gezet wordt, terwijl de andere eerder onrust ervaart. Of ander mogelijkheden.
Soms is de herkenning duidelijk voor de ene en komt de andere er maar toe naar verloop van tijd. Het hangt er van af welk gedeelte jij gespiegeld ziet in de andere, en welk gedeelte de andere gespiegeld ziet in jou.

In een eerste fase kan die herkenning een gevoel van intense blijheid, van intense liefde, en ook een intens gevoel van vertrouwen wakker maken.
Maar, paradoxaal genoeg, roept het ook grote angsten op : angst voelen kloppen in de keel in de nabijheid van de ander, of slecht slapen en vaak wakker komen rond 4 uur ’s nachts als teken van angst.
Of heel onrustig worden.
Niet weten wat aanvangen met die heftige gevoelens…

Hun grootste angst is in feite dat ook deze tweelingziel uiteindelijk “zal zijn zoals alle anderen“. Ze wachten angstig af tot het bewijs zal geleverd zijn dat deze “grote liefde” eveneens niet te vertrouwen blijkt, dat deze hen niet zal aanvaarden zoals ze zijn.

Deze mensen worden als het ware teruggekatapulteerd naar hun oorspronkelijke kinderlijke angst van onveiligheid. Zij hadden toen nood aan de beschermende, veilige zorgfiguren nl. hun ouders, die hen met onvoorwaardelijke liefde moesten aantonen hoe waardevol hun unieke persoon wel is, maar waar het door omstandigheden mis liep.

En hier is ineens een persoon in wie zij zòveel herkennen dat zij plots een basisgevoel van veiligheid ondervinden waardoor zij zich er aan hechten en het hele hechtingsproces opnieuw doormaken.

Het enige verschil is dat zij het beiden doormaken tezelfdertijd en dus elk om beurt ahw de ouderlijke rol op zich nemen. Zij moeten dus bij elkaar de “foutjes” in het hechtingsproces herstellen, vandaar dat hun aanvoelen verschillend kan zijn volgens wat er verkeerd liep, of hoe hechtingspatroon in elkaar zit (zie hoofdstuk “Hechting” in de uiteenzetting “Hechting, het vinden van je ware zelf”), of hoe hun persoonlijkheid is.

Telkens angst opduikt over hunzelf zullen zij dit uitwerken op die tweelingziel. Deze kan hen tot rust brengen en hun angst verminderen, totdat zij uiteindelijk zelf hun angst leren reguleren zonder de andere nodig te hebben, zonder daarbij het gevoel te hebben dat hun persoonlijkheid afgewezen wordt, of dat zij deze moeten veranderen.
Veilig hechten betekent immers : groeien naar onafhankelijkheid.

Tweelingzielen hebben niet de behoefte elkaar te willen veranderen. Of beter gezegd : zij leren het. Zij leren aanvaarden dat je een ander niet kunt veranderen.
Het is een vorm van onvoorwaardelijke liefde. De andere laten zijn wie hij is en hoe hij is, hoe hij omgaat met frustraties en problemen.

De persoonlijkheid kan zich ontwikkelen in veiligheid van aanvaarding door de andere. Door het spiegelend effect leren zij terzelfdertijd zichzelf aanvaarden zoals ze zijn. Dit is een moeilijk proces, maar daarover gaat het in werkelijkheid. De ene lukt erin, de andere niet. Maar het is de verantwoordelijkheid van jezelf en niet van de ander. Het is leren jezelf gelukkig maken en niet een ander je laten gelukkig maken.

Het proces verloopt dus in verschillende fases.

Eerst afhankelijk zijn van elkaar , elkaar nodig hebben. Voelen hoe hun angsten in elkaar zitten. Bindingsangsten, verlatingsangsten…bang om gekwetst te worden, zoals altijd.

Eens de eerste fase van basisangst voorbij concluderen zij als het ware dat de andere te vertrouwen is en proberen zij hun eigen persoonlijkheid op te bouwen, als het ware open te vouwen.
Maar dan gaan de verlangens van de ene botsen met verlangens van de andere. Dan komen ook meer de verschillen tussen hen beiden op de voorgrond.
Opgestapelde frustraties komen naar boven en worden uitgewerkt op de tweelingziel.

Het verlangen komt op om deze persoon te laten “jouw leven goed maken”, die twin te laten reageren zoals jij zou willen, zoals jij zou nòdig hebben. Echter, een andere persoon kan niet verantwoordelijk zijn voor joùw geluk, alleen jijzélf bent verantwoordelijk en je moet jezélf gelukkig maken.
Je hebt de indruk dat je de twin nodig hebt, maar het is een poging om jezelf gewaardeerd te voelen door van de ander een bepaalde reactie te verwachten.

Ik heb gemerkt aan de zoekopdrachten dat velen hiermee worstelen. Men zoekt hoe men de twin die anders reageert dan verwacht “kan helpen” of men stelt zich de vraag “waarom” die op een bepaalde manier reageert , of waarom die zich terugtrekt…en dergelijke. Dit heeft totaal geen zin, een ander kun je niet veranderen, je kunt alleen jezelf worden, jezelf onder handen nemen.

Het heeft allemaal te maken wat deze mensen gewoon zijn : hun manier van afweren van frustraties, hun manieren van reageren op het “zijn” van een andere persoon…
Zij hebben dit vroeger verkeerd aangeleerd via de verkeerde signalen van hun hechtingsfiguren. Ze hebben een soort “tekort” opgelopen.
Ze voelden zich niet aanvaard, of niet gewenst, of hadden de indruk dat ze nooit het juiste deden en kregen zo een onveilig gevoel, een angst.
Hun persoonlijkheid geraakte daardoor niet volledig ontplooid en in plaats van coping met frustraties werden zij nog extra gefrustreerd doordat hun reacties, hun manier van afweer niet werd geaccepteerd. Daardoor werd afweer te véél versterkt.
Zij zitten gewrongen tussen te veel “doen zoals ze geleerd hebben”( ze hebben zich proberen aan te passen door te imiteren) en “zichzelf zijn”, dwz op hun eigen manier reageren, een manier die niet geaccepteerd werd en die zij proberen te veranderen.

Of zij raakten verstrikt in het spel van revanche om steeds opnieuw te proberen aanvaard te worden zoals ze zijn : zij vallen, zowel voor een liefdesrelatie of voor vriendschappen , op personen met kenmerken die hen herinneren aan hun ouders en ze proberen “het spel opnieuw te spelen” met de hoop dat het deze keer goed zal aflopen voor hen.
Het is een vorm van anderen willen veranderen.

Tweelingzielen leren dat je een ander niet kunt veranderen, alleen jezelf kun je “veranderen”, al is dat ook relatief : stelselmatig moeten die té extreme afweersystemen afgebroken worden of het verkeerd functioneren afgebouwd worden, en het zelfvertrouwen terug opgebouwd. Met andere woorden : zij leren zichzelf te aanvaarden zoals ze zijn, met ambetante kantjes, zoals iedereen er wel heeft .
Zij leren zichzelf kennen door het spiegelen in hun twin.

In die fase merken tweelingzielen vaak het voorkomen van paradoxale gevoelens, wat het onbegrijpelijker maakt : enerzijds heel dicht willen aanplakken en tezelfdertijd heel hard willen weglopen…
Zowel rust en onrust voelen in elkaars nabijheid.
Als het ware geen énkele ambetante trigger voelen en tezelfdertijd massaal getriggerd worden in de grootste angst.
Enerzijds zoveel gelijkenissen opmerken dat het is alsof je jezélf ziet, anderzijds opmerken dat de andere net andersom reageert dan je had verwacht, alsof je kijkt in een spiegel naar je identieke spiegelbeeld dat toch het omgekeerde is van jezelf.
Net willen dichter komen als de ander verder wil gaan staan.
Moeilijke zaken blijken makkelijk en vice versa.
Aan de ene kant als het ware alles begrijpen van de andere en tezelfdertijd niet begrijpen waarom sommige dingen moeilijk zijn.

Dit kenmerkt zich door een fase van heel erg aantrekken en heel erg afstoten.
Afhankelijk van waar het fout liep in het oorspronkelijke hechtingsproces reageren zij immers anders.
Is men bijv op een bepaald moment bang dat men zichzelf niet zal kunnen zijn, dat men “geen adem zal krijgen” door liefde (te verstikkende, sturende en aanklampende ouder) dan zal wegduwen de bovenhand nemen.
Is men daarentegen angstig dat men niet aanvaard wordt zoals men is ( te weinig aandacht van de ouder) dan zal aanklampen de voornaamste rol spelen.
Hier kunnen varianten zich afwisselen aangezien de twee ouders soms verschillend reageerden naar hun kind toe.

Aangezien de afzonderlijke systemen op elkaar inwerken, dat de ene twin dus angsten van de andere twin triggert, komen de tweelingzielen nogal eens in een momenten van te willen wegvluchten van deze angsten, dus ook van elkaar.
Dit is een lastige fase, en maakt het voor velen moeilijk om de tweelingzielrelatie in stand te houden.

Ineens kan het lijken alsof ook de twin jou dezelfde pijn van vroeger bezorgt , en wil je op dezelfde manier reageren als je altijd hebt gedaan.
Het lijkt in deze fase alsof je je twin niét meer herkent. Je ziet kanten van zijn of haar persoonlijkheid die je herinneren aan oude kwetsuren en je zou die persoon willen ànders doen reageren, dus veranderen…en dat gaat niet.

Ook voor de andere kom jij dan op dat moment anders over, en probeert die zichzelf staande te houden en zichzelf geaccepteerd te voelen, zoals hij of zij is.

Vaak zijn kanten van een twin die moeilijk of vervelend overkomen eveneens een spiegel voor kanten die we zélf hebben, maar die we niet wensen, die we hebben moeten verdringen omdat ze vroeger bestempeld werden als verfoeilijk.

Alhoewel zij vaak ook weer naar elkaar toe gezogen worden, is deze paniekerige fase zwaar. Duwen , trekken , het lijkt soms wel een worstelwedstrijd. Maar het gaat om leren aanvaarden.

De kunst bestaat erin je angst los te laten en te vertrouwen. Hoe dat precies moet gebeuren kan niemand je zeggen, het is je eigen proces.
Maar wat ook de toekomst brengt, het zal het beste zijn voor jòu. Die tweelingziel past immers zo perfect om jouw persoonlijkheid te ontwikkelen dat altijd het beste voor jouw persoon zal uit de bus komen.
Loslaten” betekent niet hetzelfde als elkaar mijden en proberen te vergeten, het betekent doordrongen geraken van het feit dat je angst ongegrond is, dat jij een waardevolle persoon bent, onafhankelijk van wat je uit de reacties van anderen (en dus ook je twin) meent op te maken.
Het betekent volledig vertrouwen dat het hier gaat om een pure vorm van liefde die gewoon niet kàn nefast zijn, dat het hier gaat om jouw persoonlijkheid te kunnen ontplooien in veiligheid en acceptatie en ook de andere zich laten ontplooien in veiligheid en acceptatie van jouwentwege. Het gaat immers om een liefde voor wat je van jezelf herkent in die andere persoon. Het gaat hem over jezelf graag zien, terwijl je eerst “geoefend” hebt door je twin graag te zien.

Het gaat hem dan ook niet over wat je wil of wie je wil zijn, maar over WAT JE BENT.

Zoals ook beschreven in “Hechting, hoofdstuk 12 tweelingzielen” moet je heel hard werken aan jezelf en voort vertrouwen hebben in jezelf, zelfs als je tweelingziel je indruk geeft je te willen wegduwen of, omgekeerd, je te veel wil aanklampen.
Leren vertrouwen op het proces en vooral leren vertrouwen op jezelf.
Leren de andere loslaten zonder jezelf te verliezen, dwz zonder weer de boodschap te ontvangen : jij bent niet waardevol, jij bent niet o.k., jij bent het niet waard bemind te worden.
Het is namelijk uiteindelijk van jezélf dat je deze boodschap moet ontvangen om een volwaardig individu te zijn en niét van een ander. De andere is maar een “helper”.

Dit nieuwe hechtingsproces wist op die manier een heleboel van de verkeerd gelopen hechting uit.
Het tweelingzielproces is een herbeleving van hechting . Daardoor leer je enerzijds van het ‘voorbeeld’ die de ander je geeft, en anderzijds leer je jouw eigen persoonlijkheid te ontwikkelen, die toch weer anders is dan die van die andere, van je tweelingziel.
Je eigen persoonlijkheid kan zich maar ontwikkelen door op een bepaald moment niet afhankelijk meer te zijn van elkaar, maar dan zonder die liefde “in elkaar” te verliezen.
Iedereen is immers een uniek, waardevol persoon en moet daar voor zichzelf van overtuigd zijn.
Een tweelingziel leert jou dat je je niet alleen op de wereld hoeft te voelen maar dat je wél een individu bent op zich, los van elk ander.
“Hechting” betekent uiteindelijk niet meer afhankelijk zijn, dus de andere kunnen loslaten zonder jezelf te verliezen, zonder jezelf waardeloos te voelen.

En gaandeweg leer je omgaan met frustraties, die constant door andere mensen veroorzaakt worden, zelfs door een soulmate, en waar je voorheen niet goed weg mee kon , waar je niet op een voor jou goede manier kon op reageren.
Door je twin wordt je geconfronteerd met hoe je in elkaar zit, waar je van houdt en wat je niét graag hebt, welke kantjes van jezelf je niet wou geweten hebben maar toch moet aanvaarden, welke angsten diep in jou leven, en hoe je ze kunt verminderen…

Het is een biezonder harde en beangstigende les in leren vertrouwen op een ander tot je merkt dat het gaat over vertrouwen krijgen in jezelf : ”Ik ben tòch de moeite waard!”
Het is jezelf leren waarderen. Het is uiteindelijk leren houden van jezelf.
Het is jezelf vergeven voor onvermijdelijke fouten en verlangens leren loslaten die eigenlijk gebaseerd zijn op jouw idee dat je tekortkomingen hebt. Dus onvoorwaardelijk houden van jezelf.

Het is een zwaar proces, omdat wat in het begin fout gelopen is, nog verzwaard werd door ervaringen door de jaren heen. Telkens leek het alsof je met je neus op “de feiten” werd gedrukt, dat je te kort schoot, dat je niet gewenst bent, dat niemand van je moet hebben,…

Het is lastig omdat ook je beide ouders als het ware in de twin vertegenwoordigd zijn, zodat je aan verschillende triggers wordt blootgesteld.
Het komt veel heftiger over omdat wat anderen bij stukjes en beetjes vinden bij verschillende mensen, het geloof in jezelf en de waardering van je persoonlijkheid, bij jou geconcentreerd is in één persoon.

Is het lastig om voldoende afstand te nemen, dan kunnen zielsverwanten, gelijkgestemden, jou helpen voor steun in deze fase . Meestal zal men ook in staat blijken om gemakkelijker zielsverwanten te vinden dan vroeger, aangezien een aantal dingen precies veel duidelijker zullen zijn door het feit dat jouw persoonlijkheid geleidelijk kan openbloeien en je dus een veel betere kijk hebt op jezelf en wat je nodig hebt. Je zult dus veel meer aanvoelen welke mensen bij je passen.

Uiteindelijk zal elke twin zichzelf kunnen zijn, want ondanks de indruk van gelijken op elkaar, zijn tweelingzielen twee individuen, twee verschillende persoonlijkheden.

Aangezien de term “tweelingziel” betekent dat je het hechtingsproces met je ouders herbeleefd, is dit een unicum. Je kunt dit maar één kéér meemaken, dus maar één “tweelingziel” tegenkomen.
Dit in tegenstelling tot de term “zielsverwanten”, waarvan je er meerdere kunt ontmoeten, zelfs mensen die maar tijdelijk in je leven aanwezig zijn.
Volgens mij kunnen verschillende mensen in aanmerking komen om je tweelingziel te zijn, maar enkel diegene die in je leven “verschijnt” op het juiste moment, wanneer je er als het ware klaar voor bent om het proces te doorlopen, diégene wordt je werkelijke twin.

Er is ook al eens sprake van nog andere “vormen” : “tweelingvlam” bijvoorbeeld. Ik bespreek die niet apart omdat mijn mening is dat zielsverwanten en tweelingzielen enkel termen zijn om iets aan te duiden. Uiteraard zullen er nog zeer veel verschillen zijn onderling in de contacten die mensen hebben. We zijn immers allemaal uniek.

Of tweelingzielen uiteindelijk een partnerrelatie aangaan is mijns inziens afhankelijk van hoe de oorspronkelijke hechting verkeerd liep. Dat bepaalt in welke vorm de tweelingzielrelatie uiteindelijk gegoten wordt.
Het blijft dan ook belangrijk te vertrouwen op het feit dat automatisch het beste voor jou je zal toevallen.
Net het feit dat er niks zéker is, verplicht jou om aan jezelf te werken. Anders kon je gewoon zitten afwachten, maar zo zit een tweelingzielrelatie niet in elkaar.

Een persoon ontmoeten waar iemand zich zo kan aan hechten lijkt bijna een uniek gebeuren maar toch komt het vrij vaak voor. Lees onderaan een aantal commentaren.
Misschien heb jij, lezer, het ook meegemaakt en wil jij nog een opmerking kwijt? Dat kan in het vakje helemaal onderaan.
Verder nog dit : Wat als jouw partner zijn/haar tweelingziel ontmoet ?

(Link naar hoofdstuk 12 Tweelingzielen klik hier)

 

Advertenties

30 gedachtes over “Hoe zit het dan met een tweelingziel?

  1. Ik heb mijn tweelingziel leren kennen in een klooster. Wij wilden beiden intreden als monnik
    en non. Maar God wilde dat we samen verder gingen op onze levensweg.
    Dat was in het begin een wonderbaarlijke ervaring. We voelden ons een op zielsniveau.
    Mijn man was echter verslaafd aan morfine en methadon.

  2. Beste Katrien ,
    Mooi beschreven en zo herkenbaar. Alleen ik heb mijn tweelingsziel nu ongeveer 15jaar niet gezien en geen contact gehad. Ik heb altijd wel( tot voor kort onbewust) een bijzondere verbinding met hem gevoeld. Ongeveer een jaar geleden zomaar uit het niets gebeurde er iets ongelooflijk bijzonder. Ik voelde hem in heel mijn zijn. Alsof mijn ziel met de zijne samensmolt . Vanaf dat moment zit ik in dat ontzettend mooie proces van totale verbinding met mezelf. Alleen gebeurt dit alles volledig op zielsniveau. Dus volledig anders als de meeste mensen hier beschrijven. Ik heb inmiddels wel contact met hem en we willen elkaar heel graag ontmoeten. Alleen voelt het voor mij niet nodig om hem te ontmoeten voor die persoonlijke groei en dat diepe contact met onszelf . Ik heb het gevoel dat ons proces volledig op zielsniveau gebeurt. We zullen zien wat de tijd ons brengt. Ik ben wel heel benieuwd naar jou ervaring hierin

  3. Beste Katrien,

    Ontzettend mooi en helder omschreven. Ik denk m’n tweelingziel te hebben ontmoet, een jaar geleden. Sindsdien bijna wekelijks contact (vriendschappelijk).
    We hebben diepgaande gesprekken over alles, en over onze eigen ontwikkeling. Op de een of andere manier benoemen we beide niet hoe bijzonder onze band is.. We hebben het dus niet over “ons”.
    Ik durf het ook niet aan te kaarten, vanwege de angst op teleurstelling. Ik heb sterk het gevoel dat hij mijn tweelingziel is maar durf het niet te vragen, of bespreekbaar te maken. Hoe weet ik t zeker of hij ook denkt dat ik zijn tweelingziel ben? Alle punten kloppen, echt alles klopt.. T traject voorafgaand… De ontwikkeling die ik doorga… Rare klachten, Afstoten, aantrekken. Hem enorm missen, al na 1 uur, T gevoel van een connectie hebben met elkaar. Mijn eigen onzekerheid staat me in de weg om t zeker te weten dat het zo is.. Misschien hou ik mezelf voor de gek? Het is vast een kwestie van geduld hebben en erop vertrouwen dat het vanzelf duidelijk wordt..

  4. Ik heb zoiets meegemaakt, met de persoon heb ik niet eens echt contact gehad, we mailde ongeveer 2 weken en dat was alles.
    Ik had meteen door hoe bijzonder dit contact was en wilde graag weten waarom. Omdat de ander dit niet voelde of wilde weten is het contact opeens verbroken.
    Hier begreep ik niks van, ik ben 9 maanden bezig geweest om de reden daarvan te ontdekken en daarbij begreep ik ook de reden van het contact. 😊
    Toen ik dit stuk tegen kwam viel alles op zijn plek. Ik weet hoeveel ik in de tussentijd geleerd heb.
    Ik hoop echt van harte dat hij ook zoveel gehad heeft aan het korte contact, ik zou extreem graag willen dat ik hiervan een bevestiging kreeg maar dat is helaas niet aan mij.

  5. Hai, lieve mensen.. Veel herkenning uit dit stuk tekst maar het ligt voor mij zo ingewikkeld.. Na de ‘toevallige’ ontmoeting verliep het redelijk normaal. Zoals je wel is vaker mensen ontmoet. Maar sinds de eerste keer dat we even samen-tijd hadden, voelde dit al heel bijzonder aan, van mijn kant in ieder geval maar niet dat ik er verder veel over kon zeggen.. Elke keer hebben we maar een kort samen-tijd gehad. Ik hield me ook niet bezig met soulmates en tweelingzielen e.d..ook niet op zoek naar een relatie.. Maar ik kreeg opeens dromen van herkenning, alsof ik bepaalde dingen al eerder meegemaakt had en alsof ik diegene al eerder heb gekend.. Na af en toe korte momenten samen, kreeg ik ook een groot en heel diep liefde-gevoel, acceptatie gevoel, gevoel van vertrouwen, het gevoel de ander te willen helpen no matter what.. dat soort rare dingen want zo goed ken ik hem eigenlijk niet.. Sterk oogcontact en niet 1 x… maar sinds ik hem dingen zeg, aangeef en vraag doet hij meer en meer afstandelijk, en gaf uiteindelijk toe ons beide te willen beschermen??? Ik heb zo een drang om bij hem in de buurt te zijn, dit te willen en moeten uitzoeken wat de uitkomst ook zal zijn…maar hij houd af.. Ik weet me hier geen raad mee! Elke keer als ik hem even zie lijkt het gevoel alleen maar te versterken maar hij zegt er niks over, hij wil ons beide beschermen.. Ik weet dat ik dit wel moet accepteren en het vertrouwen moet houden dat het ooit goed komt.. maar dat is nu juist zo moeilijk.. hoe krijg ik dit nu gwn weg, hij wilt dit niet, hij doet altijd afstandelijk en afstotent, maar toch is hij er wel als het nodig is.. maar het oogcontact zo onbekend sterk, het gevoel zo onbekend sterk.. Kheb eerdere relaties gehad maar is niet als dit, eigenlijk niks is als dit. Maar het lijkt alleen van mijn kant maar dat oogcontact en sterke gevoel dat kan toch niet liegen? Ik heb geen idee wanneer ik hem weer zal zien.. 😦 Wat is dit onbekend moeilijk allemaal. Sterkte aan jullie allemaal want dit is echt TE ingewikkeld! Ik wil er doorheen, ik wil er alles voor doen, omdat ik weet dat dit klopt. Ik weet alleen niet hoe hij er in staat en wat zijn redenen zijn van afstand houden..Ergens zo gelukkig van deze ontmoeting met deze zo bijzondere persoon het is echt mooi maar tegelijkertijd is alles zooo tegenstrijdig. Help…

  6. Dank je wel voor je niet zweverig, mooie stuk over loslaten. Ik heb al zo veel gelezen over tweelingzielen en de verschillende stadia. Als ik het moeilijk heb, bang ben mijn tweelingziel kwijt te raken, lees ik hierover en komt het goede weer als antwoord. Niet claimen. Niet bang zijn voor verwijdering. Loslaten is geen goed idee, zo komen we alletwee niet verder. Maar het is lastig omdat de ander in een relatie zit. Maar eigenlijk maakt dat niet uit. Daar gaat onze verbinding niet om. We zijn tot elkaar veroordeeld, zo voelt het voor mij. Altijd verbonden op de mooiste manier. We kunnen ons zelf zien door elkaar en heel eerlijk zijn over onze minder mooie kanten. Daar werken we aan en praten erover. En helpen elkaar weer verder.
    Zo’n helder stuk ben ik nog niet eerder tegen gekomen. Het heeft mijn angst omgezet in liefde. Het werd me weer te veel vanavond. Ik wilde weer te veel, tot dat ik dit gelezen had. Het is weer goed zoals het is. Zo moet het zijn op dit moment.

  7. Oh wat ben ik blij met dit verhaal! Ik heb mijn twin 6,5 jaar geleden ontmoet en sindsdien is mijn leven een rollercoaster! Ik was er al klaar voor dacht ik, maar hij nog niet… Dus heb ik alle emoties meegemaakt die ik kon voelen! Ik heb echt zielepijn gevoeld tot op pijn in mn hart. Elke keer als we elkaar zien is het leuk, maar zie ik ook in zijn ogen de pijn.. Hij heeft enorme angst (bindingsangst) en stoot mij dus af. Maar toch diep in mij brandt er een vuurtje..Elke keer als ik hem zie… Ik ben er pas achter gekomen dat ik hier met mijn Twin te maken heb. Ik wist namelijk niet wat dit inhield en ben gaan zoeken op het internet! Ik heb zelf contact met Engelen, die mij hierbij helpen (klinkt zweverig, maar Zij zijn echt met redding) Al vroeg voordat ik hem ontmoette kwam Aartsengel Michael op mijn pad, met de woorden: “Wat voorbestemd is komt toch bij elkaar”. Wist ik veel dat het om mijn twin ging. Nu vallen langzaam de stukjes in elkaar, en begint mijn proces van het loslaten. Ik hoop dat ik, naast dat ik mezelf hiermee hepl, ook mn Twin help! Hij heeft het hard nodig! Dank voor jullie mooie verhalen, ik herken echt veel!

    Sterkte voor alle andere Twins..!!

    Mvg,
    Resh

  8. Dank voor de mooie omshrijving!

    Mensen die dit proces doorlopen zullen wel herkennen als ik zeg er letterlijk goed ziek van geweest te zijn. Dankbaar wel moet ik voorop stellen, ik heb nooit een veilige basis gekend en ben veel psychisch mishandeld worden.. Eigenlijk dagelijks, sinds ik door een Kundalini ben heen gegaan verloor ik letterlijk alles en de gehele basis wat ik eindelijk na jaren bikkelen had opgebouwd, werd zo binnen een mum van tijd onder mij vandaan getrokken!

    Nu ben ik een jaar verder en na heel wat paniek, angstaanvallen en ziek geweest te zijn heb ik het helemaal losgelaten.. Tijd om idd mezelf op de eerste plek te zetten want er was gewoon al een jaar geen contact en toch blijf je stiekem hopen en wachten.. Ik ging er letterlijk kapot aan!

    Toen ik oma vorige maand verloor.. mijn vriendin, mijn moeder, knapte er iets.. Nu had ik helemaal niemand meer en na jaren van sociaal isolement besefte ik wat voor een krachtig persoon ik wel niet ben dat ik het van 17 al alleen doe en ook red allemaal! Je put met moeite nog ergens positieve energie uit als je altijd maar alleen zit tegen je wil.. Dit heb ik geleerd nu om het los te laten! Nu de meeste oude pijn eruit is kom ik om de haverklap zielsverwanten tegen en heb nu heel onverwachts een mooie lieve en verstandige meid gevonden die ook echt serieus is.. K ben jaren alleen geweest omdat zelfliefde mijn grote les is.

    K ben voor het eerst bereid de wachtstand op te geven en dit een kans te geven! Waarom immers zo’n lief en puur persoon laten lopen voor een twin vol angst die je maar blijft wegduwen.. Als ik al zie dat sommige al 4jaar in het proces zitten.. Verstikkend! & niets voor mij, dan kies ik toch bikkelhard voor mezelf. Eindelijk 😉

    Ik begrijp nu heel goed dat de liefde vanuit jezelf komt en als je in eigen energie zit en liefde aan jezelf geeft komen ze in bosjes op je af! Dat zelfs ter zijde… niemand hoeft je meer aan te vullen, je hebt jezelf en die onvoorwaardelijke liefde altijd bij je.

    Het is ook compleet nieuw dat ik nu niks meer hoef te doen om de liefde te ontvangen.. Eindelijk iemand gevonden nu die andere net zo goed behandeld als ik zelf en puur is.. even wennen voor ons beide maar heel erg blij mee! Ze komt van het weekend hierheen en kan zeggen dat ook deze energie geweldig aanvoelt.. minder misselijkmakend en stukken luchtiger maar net zo vertrouwt en fijn.

    Sinds jaren kan ik mezelf weer zijn en openstellen zonder mij voor mijn gebreken of situatie te schamen. Gewoon omdat ik mezelf accepteer nu zoals het even is nu.. Ook dit gaat wel weer voorbij 🙂

    Heel veel sterkte allemaal met jullie proces! xx Iris (25)

  9. Van het beste dat ik al gelezen heb over tweelingzielen.

    Twee jaar geleden kwam ik hem tegen, op het moment dat ik volledig voor mezelf gekozen had. Geen mannen meer, dacht ik, nadat ik mezelf jarenlang had verwaarloosd in een hopeloze relatie. ‘k Had er toen ook niet op gerekend dat ik mijn tweelingziel tegen het lijf zou lopen. ‘k Had van het woord trouwens nog nooit gehoord.
    Wat ik bij hem voelde en beleefde ging mijn bevattingsvermogen te boven. Het moment dat ik z’n ogen keek en mezelf zag, ons intiem samenzijn dat me in een soort trance bracht, het gevoel weer thuis te komen, de herkenning, op hetzelfde moment aan dezelfde dingen denken/zeggen, het onbreekbaar gevoel van vertrouwen,… het eerste jaar van onze hereniging was gehuld in een oneindig gevoel van gelukzaligheid.

    Nu twee jaar later, zijn we getrouwd en verwachten we ons eerste kindje samen. Onze band is ijzersterk, maar conflicten dat we tegenkomen. Conflicten die altijd enorm diep gaan. Ze raken mij en ook hem tot in het diepste van onze vezels. We zijn er ook altijd helemaal kapot van, ziek zeg maar. Nog nooit heb ik me in een relatie zo vaak en zo intens verdrietig gevoeld.

    Nu een conflict wordt bij ons nooit aan de kant gelegd. Dat lukt ons gewoonweg niet. We moeten er door, hoe zwaar of hoe lang het ook duurt, geen van ons beide kan de ogen sluiten vooraleer het weer is opgelost of uitgesproken. Deze momenten van conflict zijn hartverscheurend, maar tegelijkertijd zo ongelooflijk leerrijk.

  10. Een mooie niet-romantische omschrijving van een zielscontact. Ik heb er ervaring mee en het is inderdaad erg lastig uit te leggen aan buitenstaanders. Het contact gaat zeer diep/intiem, is zeer spiegelend en confronterend. Met de billen bloot en tot op het bot, zeg maar. Een proces van het hoofd naar het hart – want begrijpen is er niet echt bij. Ik vind het een positieve groeispiraal ondanks de pijn en moeite die het geruime tijd kost. Ik heb het 2x mogen meemaken en dat was gelijk het bewijs dat het weinig met de ander te maken heeft en vooral met mijzelf. Want die ander blijkt inwisselbaar te zijn. Deels dan! Als je als kind een slecht veiligheidsvoorbeeld hebt gehad is het prachtig de kans geboden te krijgen alsnog zo‘n hechting opnieuw te mogen meemaken. Ondanks dat het af en toe heel kinderachtig aanvoelt en aan toe gaat. Even terug naar AF allebei! Het is en 50/50 contact die beiden (anders) raakt. Er roeren ook onbewustheden waardoor er lang zelfsabotage uit angst kan meespelen. Dat verdwijnt naarmate er meer ruimte komt. Het allermooist is als je beiden het proces in openheid wilt/kunt aangaan. Ook al gaat dat met tussenpozen voor de nodige verwerking. In mijn gevallen was de kwetsbaarheid toch nog erg groot (ook waren er partners) om open kaart te spelen en liefde te openbaren. En … door al de aanvaringen denk je soms ook dat het gewoon een misvatting is. Het gaat om zelfbeminning/zelfvervulling, zelfwaarde en weer blij zijn 🙂 Dat is de grote winst. Verwachtingen loslaten en je laten verrassen. Het blijft bij mij een pijnlijk punt en ik kan toetsen hoever ik ben gevorderd als ik deze mooie mensen weer tegen het lijf loop. In andere relaties – op lager level – die minder intensief zijn loopt alles ineens veel soepeler. Dat is een meerwinst. Het is een intrigerend contact op zielsniveau dat leert op mijzelf te vertrouwen en op te staan. Neem de tijd ervoor. Het neemt jaren en langzamerhand daal je in jezelf af en komt er rust-rust-rust.

  11. ….tijd is hierin je bondgenoot….

    Onthoud; tijd kun je niet pushen.
    Heb geduld, houd dat vol. Ook geduldig leren zijn is een hele les op zich.

    Succes met de reis je innerlijke zelf te ontdekken, want dat is wat je gaat beleven als je deze reis gaat vervolgen.
    Het zal soms vreselijk moeilijk zijn, je zult elke emotie voelen en beleven op zijn heftigste vorm. Je emoties zullen tot hun uiterste worden opgerekt en confrontaties met jezelf (ook via of gespiegeld door de ander) zullen niet mals zijn… maar je leert lief te hebben zonder angst en in vertrouwen en de totale acceptatie van jezelf en de ander.

    …Klei moet eerst goed gekneed worden wil men het vorm kunnen geven en er iets moois van maken,….ook enkelt na goed kneden kan het klei hechten aan een ander deel klei(welke net zo’n kneedproces heeft moeten ondergaan !)…
    Doet men dat niet dan brokkelt de klei als deze droogt en valt het uit elkaar of laten beide klei-delen los omdat het slechts net aan elkaar ‘plakte’ en niet aan elkaar hechtte….
    die verbinding, die vermenging is niet meer te scheiden.

  12. Wat een heerlijke (h)erkenning. De tekst past als een zielenjasje.
    Vele processen samen en alleen doorlopen. Eerst een aantal jaren in innerlijke berusting. Terug naar mezelf en zoveel mogelijk losgelaten wat niet meer paste. Dat als je je innerlijke stem volgt er geen houden meer aan is. De dag van de ontmoeting een weten is dat het nooit meer hetzelfde wordt. De diepe reis naar onvoorwaardelijke liefde een zekere is. Uiteraard niet exact weten wat er gebeurt. Het EGO tegenstribbelt en vele oude mechanismen de kop opsteken. De tijd van aantrekken en afstoten een herkenbare is. Omdat in alles de weg naar de ware jij een lastige kan zijn. De uitdaging om juist alles intern te beleven. Nu in een rust periode gekomen van zoveel liefde. Voorbij aan de angst dat het niet voor altijd zal zijn…wetende dat alles oneindig diep en ver rijkt. Wij met onze ogen, overtuigingen bijna niet verder kunnen kijken dan de neus lang is. Dankbaar iedere moment dat dit mijn pad heeft mogen kruizen.
    Geraldine

  13. Het is voor mij een verademing deze tekst te lezen. Na 2,5 jaar heeft mijn wederhelft vorige week onze relatie verbroken. Vanaf het begin voelde hij aan als mijn wederhelft, dat we mekaar moesten ontmoeten. De liefde voor hem was voor mij onvoorwaardelijk, het voelde als thuiskomen. Door bergen en dalen, aantrekken en afstoten, verdriet en pijn. Maar toen kende ik nog niet het bestaan van “tweelingzielen”. Hij voelde de liefde ook maar wilde er dikwijls niet aan toegeven. Hij was bang, bang voor het verleden. Voortdurend twijfelde hij … “was ik wel de ware voor hem na twee mislukte relaties ? Zolang ik op een veilige afstand bleef ging het goed. Ik dacht aan bindingsangst bij hem. Ik leerde in de 2,5 jaar meer over mezelf dan in de voorbije 35 jaar. Ik groeide, hij ook maar dikwijls was er de angst en de twijfel van zijn kant. Veel momenten ging het goed tot heel goed zelfs en dan sloeg alles om en was hij weg. De laatste maanden begon hij meer afstand te nemen. Het proces dat wij doorlopen hebben komt helemaal overeen met wat er gebeurt als je, je tweelingziel ontmoet. In het laatste gesprek gaf hij zelf toe dat wij meer dan soulmates zijn. “De band is te sterk en ik wil je niet kwijt” zei hij. Sinds de breuk voel ik mij raar en toch rustig van binnen. Bij toeval kwam ik de afgelopen dagen uit op deze website. Ik ben niet boos op hem, heb alleen behoefte aan rust voor mezelf. Als ik het goed begrijp is de afzondering een normaal proces om te werken aan jezelf. Ik besef dat hij meer tijd nodig heeft dan ik om de liefde die hij voelt te erkennen.
    Betekent dit, dat ik geen contact meer met hem mag hebben (telefonisch, mail, sms etc.) ?

  14. Er is zoveel rond energie dat we nog niet weten, nog niet kunnen vatten. Uit de vele mails en gesprekken die ik heb over twins blijkt altijd dat het héél heftig is. Dus heeft het heel zeker energetisch een groot impact.
    De mensen herkénnen dit tz -gevoel zoals ik het beschrijf, maar telkens is het toch hélemaal anders. Er komen ook heel felle emoties bij kijken, heel veel verdriet soms, grote angsten…Ruzie komt er ook soms bij. Neen, het is niet enkel blijheid en rozegeur en maneschijn… Maar bij de enen is het zus en bij de andere is het zo.
    Bij ieder “verhaal” zijn de persoonlijkheden anders en het tz-proces loopt ook anders.
    Het enige dat duidelijk is, is dat het niet te vergelijken is met een liefdesrelatie/verliefdheid, omdat het veel feller is en je er altijd béter van wordt, meer jezelf, al is de uitkomst niet altijd wat je eerst had gedacht.
    Uiteindelijk worden alle emoties die we voelen veroorzaakt door chemische stoffen in onze hersenen (liefde zit ook op een welbepaalde plaats in de hersenen, zoals in hersenscans duidelijk werd) en deze zetten ons in beweging , geven ons “energie” : levenslust, blijheid… dus geluk , happiness.
    We moeten ook van ergens die energie krijgen om de stoffen aan te maken. Bij een twinontmoeting krijgen we extra van het energieveld van onze twin, blijkbaar. Wat is juist dit energieveld? En hoever reikt dit energieveld ? En is dat altijd zo dat twins elkaar aanvoelen of is dat af en toe? Of voelen ze af en toe meer elkaars stemming aan dan elkaars aanwezigheid? En degenen die geen telepathie ondervinden ? En degenen die elkaar wegduwen dan?…
    Tja, er is zoveel dat we voor elk een ander etiket zouden kunnen uitvinden, naast de reeds bestaande vrienden, boezemvrienden, zielsverwanten, kennissen, geliefden…
    Mensen hebben allemaal invloed op elkaar omdat we nu eenmaal emotioneel gestuurde wezens zijn, alert voor de reacties van anderen, en dus onder invloed van elkaars energie-uitstraling…van omgang met sommigen wordt je echter niet beter , en onbewust begin je je soms in bochten te wringen, hopend dat de andere ineens zal veranderen, maar eigenlijk verander je jezelf doordat je probeert je aan te passen…
    Voor mij gaat het dus eigenlijk allemaal over het aanvoelen van onze uitstraling van onze persoonlijkheid, die dan nog eens “vertaald” wordt in ons handelen en spreken. Onze eigen persoonlijkheid , die wel op sommige anderen gelijkt maar toch uniek is, zie ik dus als een energieveld dat je ook “ziel” zou kunnen noemen.
    De twins zijn energieën die in elkaar klikken, zodat je persoonlijkheid optimaal kan openbloeien, energetisch goed functioneren, dus.
    Maar dit is allemaal hoe ìk het zie, he …

  15. Mooie theorie, met beide benen op de grond. Daar houd ik van! Ik mis echter de spirituele ervaringen van de tz in dit stuk, want dat maakt het proces zo heftig. Hoe werkt het op energetisch vlak? Hoe wordt bijvoorbeeld verklaard dat je je tz op afstand kan voelen (zowel zijn/haar gevoelens, als dat hij/zij in de buurt is). De telepathie. Het zielscontact, d.w.z. contact maken voorbij het fysieke. De enorme hartsverbinding, waarbij de liefdevolle energie letterlijk als een fontein uit je hart stroomt. De heftig vrijgekomen energie na zielscontact die met niets te vergelijken is. Daar ben ik ook nieuwsgierig naar.

  16. Ik kan mij nog zo goed herinneren hoe wij elkaar voor het eerst hebben ontmoet en het voelde inderdaad als thuis komen en het heeft nog een hele tijd geduurd voor dat wij de liefde gingen bedrijven maar nu zijn we zogezegd al bijna 2 jaar samen met onderbrekingen maar weten toch weer keer op keer de weg naar elkaar terug te vinden en ja we stoten elkaar heel vaak af maar trekken elkaar ook weer heel erg aan als we elkaar zien en soms als we elkaar zien dan gaan we nog ieder ons eigen weg en heel veel mensen begrijpen mij niet waarom ik hem keer op keer kan vergeven met alles wat hij doet maar het is voor het eerst in mijn leven dat ik mijn leven voor hem zou geven als het nodig moest zijn hij heeft mij op de een of andere manier gevonden zo voelt het en ik heb nu ook het besef dat ik nu helemaal mijn eigen weg moet gaan want elkaar tegenkomen en elkaar vertrouwen ja dat doen we ook al hebben we allebei het nodige meegemaakt in ons leven maar als we samen zijn zijn we op ons gemak.

  17. ik heb niet alle waarheid in pacht, maar hechting van een baby met zijn zorgfiguren heeft soms te maken met kleine details. Bijv het verhaal van mevr Rika Ponnet . Zij heeft een tweeling en ondervond aan den lijve hoe het babytje dat nog enkele dagen in de couveuze moest veel angstiger (of bozer?) was dan het kindje dat bij haar was.Het was een huilbaby omdat ze zich in de steek gelaten voelde in de eerste levensdagen..Ieder kind kan wel zaken meemaken waarvan de juiste interpretatie zijn petje te boven gaat, maar waaruit het kind ergens concludeert dat het aan hem/haar ligt, Dikwijls zal het extra zijn best beginnen doen om het gevoel van ongeliefd te zijn ongedaan te kunnen maken. Valt het dan met de ouders mee, dan kan het inderdaad wel tegenvallen in een relatie die destructief is, maar waar men altijd voort probeert het goed te maken, ipv snel de knoop door te hakken omdat die andere niet bij je past. Ook je tweelingziel zal die angst wakker maken, maar deze keer zul je ze moeten leren overwinnen (dit is althans mijn visie van het begrip tweelingziel)

  18. Ik herken hier inderdaad veel elementen in, vooral de relatie met een tweelingsziel. wat ik mij echter afvraag is aan de basis van zulke relatie telkens een hechtingsprobleem ligt. Naar mijn gevoel heb ik een leuke jeugd gehad en een goede hechting met mijn ouders. Kan het zijn dat er een probleem van binding/verlies van zelfvertrouwen is ontstaan uit een langdurige (20 jaar) relatie die voor mij heel destructief is geweest?

  19. Prachtig geschreven! Zo duidelijk, zonder te vervallen in teveel vage zweverige termen.
    Eindelijk begrijp ik wat er mij overkomt en besef ik hoe ik hieruit moet geraken. Het heeft mij geholpen om in te zien dat ik rustiger moet worden en moet leren om zelfstandig mijn leven terug op het juiste spoor te krijgen. Pas dan zal mijn grote liefde terug een kans kunnen krijgen!
    Het wordt zwaar, het missen van een liefde, zo groots als ik ze nog nooit had gevoeld. Maar ik heb nu terug vertrouwen dat ik deze liefde terug zal vinden, en ze zal nog mooier zijn!

  20. 6 maanden geleden iemand ontmoet en alles wat hierboven staat klopt, de eerste weken het gevoel van thuiskomen een hart dat overloopt, emoties te groot voor woorden. Keihard weg willen rennen en daarna overgave. Na deze weken afstoten en aantrekken, niet met en zonder kunnen, wanhoop, angst, onrust, twijfel, kindertijd en gevoelens.. alles wordt overhoopt gehaald. Hij is nu weg laat het maar even hij moet ook zoeken en loskomen. Alles wat hij voelde voelde ik ook. De angst het afsluiten.. Het kost ontzettend veel energie. Het is op dit moment even ok, als we elkaar terug moeten vinden dan komt het wel weer. Het gemis is er maar ne eerst weer alles even alleen doen, nu eerst rust om me heen.

  21. Beste stuk ooit over tweelingzielen, omdat het zo’n spiritueel en zweverig onderwerp eindelijk is nuchter beschrijft. Ik heb het ook meegemaakt en maak het nog in alle glorie mee. Vooral begin dit jaar is het hele proces in een sneltrein begonnen. Ongelooflijk heftig allemaal, hoe ik mezelf ben tegen gekomen en hoe 100% compleet en niet compleet ik mij heb gevoeld, in zo’n korte tijd. Ik ben ontzettend afhankelijk geworden van hem en verslaafd aan dat gevoel van compleet zijn geworden, en dat is echt niet de bedoeling. Ik probeer met alle macht hier los van te komen. Hij helpt mij hier nu bij door, me na een hele intense periode van contact, samen zijn, geen contact etc. mij nu weer, na een kleine negatieve woordenwisseling te negeren. Ik word dus nu met me neus op de feiten gedrukt. Ik weet dat ik hem weer ga zien en zal spreken, maar tot die tijd dien ik dit proces om te keren en op te staan, mijn leven aan te pakken en om te gooien en vooruit te gaan, niet stil te blijven staan. Wat doet dit pijn en wat ben ik eenzaam. Maar ik zal niet opgeven en mijn kracht terug vinden. Ik zit nu in mijn cocon en zal sneller dan ik denk een vlinder worden.

  22. Wij waren 3 toen we uit mekaar gehaald werden. Er zijn echter, hoe jong ook, altijd herinneringen geweest. Na 50 jaar hebben we mekaar terug ontmoet en het was voor beiden ‘thuiskomen’. Een heel leven geleid, totaal verschillend en dan onmiddellijk weten, voelen dat dit je tweelingziel is. We hebben 3 jaar intense momenten beleefd, zowel in creativiteit, persoonlijke groei, in zoveel en dan ineens is hij er niet meer, gewoon weg. En hoewel ik heel goed besef dat deze ontmoeting tot mijn groei behoort, is mijn verdriet immens. Het voelt alsof ik verscheurd ben, een stuk van mezelf kwijt ben (alles paste). Mijn weg gaat verder ‘alleen’, maar soms vraag ik me af of je kan sterven van verdriet na het verliezen van je tweelingziel want na 7 maanden voelt het nog als net gebeurd.

  23. Herkenning!! Ik keek mijn tweelingziel op mijn 10 jarige leeftijd voor het eerst in de ogen, nu zijn we 27 jaar verder en hebben we mekaar pas 8 maanden geleden herkent. Het gaat allemaal in rap tempo, mijn hele leven word herleeft en onverwerkte zaken worden uitgewerkt. Het is de liefde die ik voel, de liefde dat ik wel goed ben hoe ik ben houd me op de been. Het spiegelen van zijn liefde ..is mijn eigenliefde!! Nu pas heb ik door hoe het werkt. Zolang ik weer ga houden van mezelf kom ik vanzelf ook weer thuis.

  24. heel duidelijke tekst, heel herkenbaar. Ook voor de partner van een tweelingziel helder omschreven van iets dat bijna niet te omschrijven valt. als u nog tips hebt hoe om te gaan met een ontmoeting van je tweelingziel als beiden reeds in een relatie zitten: graag ! want dat is aardsmoeilijk!

  25. Dank je wel voor het plaatsen van dit artikel. Het verwoord precies datgene wat me al een behoorlijke poos zo bezig houdt. Ik zit midden in “mijn reisje”…heb nog nooit zoveel pijn gevoeld en nog nooit zoveel gehuild. Het is vechten als kleine kinderen en tegelijkertijd een intens houden van. Bij hem voel ik me het veiligst, maar ook het meest onrustig….de onrust mag er nu uit. We zijn beide moe, contact kan gewoon even niet meer. Ik vecht niet meer en laat het toe…de tranen , de angst, de pijn. Het mag komen, het mag er zijn…..ik leer zoveel.

  26. Wat een mooi en duidelijk geschreven artikel. Een artikel dat mij raakt en als waar aan voelt. Waar zovelen het fenomeen zo romantiseren, herken ik mij hier volledig in. Mijn tweelingziel en ik waren heel jong toen we elkaar ontmoetten en al bijna 30 jaar verder inmiddels. En makkelijk was en is het niet maar op geen enkele manier hadden we zo kunnen groeien en helen als door bij elkaar te zijn en te blijven…….Dank voor deze woorden en bevestiging!

  27. ik denk dat ik nog steeds in de heerlijke fase zit. Ben zelf heel bewust van mijn gedrag en hij ook. Dat helpt om te plaatsen waar de pijn vandaan komt. Nog maar enkele maanden “samen” maar doordat we nog niet samen wonen, is er telkens weer afstand om te voelen en de dingen te plaatsen en terug de aantrekking te vinden. Heerlijk “thuis komen” na een “fysieke por in de rug”. Zo was het voor mij. Hij weet al niet meer waar we elkaar hebben ontmoet (en er zijn zelfs foto’s waar ik ergens in de achtergrond sta, op evenementen waar we allebei waren maar elkaar niet hadden “ontmoet”. Toch allemaal bijzonder hoe het Universum zorgt voor dit. Ik had wel een heel sterke meditatie gedaan op zielevlak om met hem te praten en te vragen of hij er al klaar voor was. Hij stond niet ver meer. Nu is hij er. Als ik lees hoe moeilijk het kan worden, lijkt dit nu totaal niet overeen te komen met mijn realiteit. Ik leer gewoon van mezelf te aanvaarden, doordat ik idd stukken van mijzelf herken in hem, die ik vroeger verafschuwde in mezelf. Tja dat kunnen aanvaarden in mezelf is het enige super moeilijke waar hij me steeds opnieuw mee helpt. Heerlijk!
    Katarina

  28. Zo’n herkenbaar en goed stuk, geweldig geschreven! Had ik geschreven kunnen hebben.
    Mijn twin en ik zijn nu in de volledige acceptatie fase beland. We leven in liefde, vrede en in harmonie. Zijn volledig in balans. Maar oh…. wat een zware strijd hebben we mogen leveren. Nu zijn we heel en zo blij als een klein vogelke (kind) op aard en in de hemel 😀

    Beweeg de dagen in het juiste voetlicht!

    Namasté.

    Warme groet,
    Madeleine.

  29. ongelofelijk duidelijke tekst. Een van de beste die ik ben tegengekomen op het internet. Zo herkenbaar voor de fase waar ik in zit. Ik zit nu in de eerste ronde afstoten en zit inderdaad soms met twijfels richting tweelingziel. Zelfs mediums geconsulteerd. Maar deze tekst heeft me aanzienlijk meer geholpen! Dank!

  30. Ja, dit is zeer helder geschreven en zo, zo herkenbaar, zit midden in het proces, met vallen en opstaan nu bijna 4.5 jaar en ik ga door.Ik dacht , anderhalf jaar terug “ja ik en hij zijn er, en ik ging nog harder.. onderuit, bijna de weg kwijt, terwijl ik zoo zoo nuchter als wat ben.Het is een enorme impact in je gevoelsleven je emotie’s worden echt doorgrond tot diep in je ziel. Er is bij mij al enorm veel veranderd, en hij heeft mij daar onbewust in geholpen en ben er dankbaar voor .

    Het is ook alsof je in een sneltreinvaart groeit.. op alle bewust zijns vlakken ongekend … maar het aantrekken , afstoten aantrekken, weer afstoten.. zo ongelooflijk frustrerend .. waardoor ik helemaal van kapot ben, en na de zoveelste keer afstoten ben ik het moe om mezelf terug te pakken, en dat is nu juist de trigger, dat had niet moeten gebeuren.. en het is toch onbewust gebeurt.. toen wist ik het , en zie het mag niet weer gebeuren, je moet vrij snel jezelf terugpakken, nou niet dus.. ongelooflijk. dat is echt een struikelpunt, maar voor mij een teken dat ik er nog niet ben, en dat er nog steeds stukken zijn die moeten genezen..emotioneel gezien, en dat zal ook voor hem gelden.. en ik weet dat hij het onbewust heel goed weet. Dat is het mooie hiervan weer het ” onbewust weten” ….

opmerkingen

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s