Rouwen, een les

ROUWEN , EEN LES

voordracht eindejaar rouwbegeleiding 2013

het leven is raar….
je kunt je soms zò slecht in je vel voelen…
het lijkt alsof er alleen maar negatieve ervaringen voorkomen die zich beginnen op te stapelen tot een onoverkomelijk berg…
je begint op te kijken naar anderen alsof die het veel fantastischer doen dan jij, of je vindt dat anderen veel meer hebben meegemaakt dan jij, zodat jij in feite niet zou mogen klagen, maar tòch vindt je niet waar dat lichtpuntje dan wel zit……

bij mij maakte een algemene onwennigheid zich van mij meester : wat doe ik hier?

RADIOHEAD CREEP http://www.youtube.com/watch?v=bcLx3CziJ6o
what the hell am I doing here? I don’t belong here..I wish I was special, but I’m a creep, and a weirdo…

ik ben maar een raar geval, ik hoor hier niet…

ook hier in de les speelde dat aloud gevoel me weer parten…zich niet thuis voelen, ONVEILIGHEID
en toch….vroeger was ik me niet eens bewust van een constant aanwezige onveiligheidsgevoel..
hier voelde ik het af en toe de kop opsteken…het blijft moeilijk…

maar hier ben ik net wél op mijn plaats

hier is een sociaal netwerk, een vangnet van mensen die goed proberen te doen maar ook met angsten en onzekerheden worstelen…verschillend maar toch een soort gelijken dus…
af en toe eens fantastisch en speciaal , en af en toe eens angstig en lastig…
mensen net zoals ik…met een hoop moeilijkheden in het leven, voor de ene al dramatischer dan voor de andere, maar soms ook gewoon lastigheden van niet aanvaard voelen…waarvan elk de littekens draagt, onzichtbaar op zijn ziel gekerfd…maar uitermate pijnlijk en moeilijk te genezen

wat heb ik geleerd in de les rouwbegeleiding? wat is hier nu “mijn les”?
IEDEREEN HEEFT RECHT OP ZIJN VERDRIET

ik had dit jaar voor het eerst het gevoel dat ik niet meer wou treuren voor mijn broer, het paradoxale is dat ik op sommige momenten voel dat ik hem mis, dat ik ween omdat hij er niet is, dat ik dus verdriet voel
en toch treur ik niet meer…
en ik merk dat het zò moeilijk uit te leggen is, en dat men tegenzin voelt als dit besproken wordt…
ik weet dat want zo voelde ik het òòk steeds aan…
en zo voel ik het nog bij andere pijnlijk zaken,en het hoeft niet alleen over een overlijden te gaan…

je blijft treuren, je blijft vastzitten in een rouwproces, zolang je het gevoel hebt alsof je géén recht hebt op je verdriet
het is voor je onbewuste alsof de anderen je verdriet willen afpakken, je moet er “al over zijn”, het lijkt alsof zij een soort jaloersheid hebben op kleine sprokkels van “geluk” die jou zogenaamd toevallen op bepaalde momenten en waar je dan ook precies geen recht op hebt…. het verdriet wordt genegeerd, aan de kant geschoven,…en net daardoor krijgt het een soort eigen leven, wordt het iets dat hardnekkig blijft hangen, als een kwaadaardige tumor die geleidelijk groeit om je heen en de kwaliteit van je leven uit je weg zuigt

Dit groot verdriet
dacht ik
gaat nooit voorbij
zo was het ook
omhangen deed het mij
tot alle dingen
mij gaven te verstaan
verdriet gaat nooit voorbij
zelf moet je verder gaan

(gedicht van Carla Pols, uit “Shanti Nilaya” van de stichting Elisabeth Kubler-Ross)

verwerking kan er komen,als we elkààr het recht op verdriet en frustraties kunnen toestaan, elk zìjn verdriet op zìjn manier

wij hier zijn een blauwdruk van de maatschappij, we zijn allemaal verschillende persoonlijkheden

het grote verschil is dat er hier een bereidheid is om ,op zijn minst, te probéren begrip op te brengen voor elkaar, zelfs al begrijpen we er niets van…en ook een bereidheid om zichzélf even onder de loepe te nemen, want we hebben allen altijd een deel van de verantwoordelijkheid

deze bereidheid creëert het veiligheidsgevoel
en dat deze veiligheid ook weer niet perfect is, is logisch…mensen zijn nu eenmaal niet volmaakt…
en dat het niet elke keer lukt, dat we elkaar soms triggeren, is gebleken
en soms geraakt iemand er niet, overmand door een soort machteloosheid,
maar ook daar moeten we recht op hebben : dat we het soms niet kunnen…

al leek het dat er hier weinig veiligheid was, ik denk dat er véél meer was dan wij gewoon zijn te ervaren, ..
in veiligheid jezelf mogen zijn is iets wat we veel missen in de maatschappij, in onze omgeving en meestal bij onze eigen familie, waar wij normaliter het veiligst hadden moeten zijn…het is immers vaak door dit gemis aan de basis dat we het moeilijker krijgen in de maatschappij

naast de stof uit de cursus en de boeken, die leerrijk was en ook tot inzicht leidt, heb ik hier dus in praktijk weer veel over mezelf geleerd…gelijkenissen gezien, verschillen gezien, triggers opgemerkt, hardnekkige fouten bij mezelf ontdekt,en soms ook niet ontdekt…ja er is nog véél werk te doen aan deze “creep”, maar ik ben weeral een stapje verder, wat meer gegroeid

ik wil jullie allen bedanken om een jaartje mijn positieve kanten te appreciëren en mijn negatieve kanten te tolereren
en een jaartje ahw mijn veilige familie te zijn
dankuwel
en omdat Katrien zo mooi had gevraagd om er wat meer humor in te brengen eindig ik met dit liedje
LA FAMILLE van JAMARAM http://www.youtube.com/watch?v=R-KFRcok6Is

Advertenties

opmerkingen

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s